Amsterdam – Vancouver

Vandaag is het eindelijk zover. Na maanden van voorbereiding en voorpret gaan we op reis. Dit keer niet alleen naar de USA maar ook naar Canada. We hebben er enorme zin in.
Hoewel we vanmiddag pas vliegen staan we vroeg op om nog even de laatste schoonmaak- en opruimklussen te doen.
Ik leg nog even de laatste instructies neer voor onze zoon Nick die nu nog in Llorett de Mar verblijft met zijn vrienden, maar zondag weer thuiskomt. Aangezien hij bijna vier weken alleen thuis zal zijn, moet hij toch weten hoe de wasmachine en de droger werken, hoe vaak de planten water moeten hebben en dat hij regelmatig de w.c.moet boenen. Verder ligt de koelkast vol met hamburgers dus die redt zich wel.

Mijn broer Paul brengt ons om twaalf uur naar Schiphol waar we ondanks een geopende brug, al om half één aankomen.
We hebben via internet al ingecheckt dus hoeven alleen de koffers nog maar af te geven. We drinken nog even een Starbucks koffie met Paul en nemen dan afscheid.
Het boarden gaat vlot en tot onze verbazing hebben we ieder een eigen tv schermpje bij de stoelen. Een prettige verrassing. Een kwartier later dan gepland stijgen we op. We hebben een directe vlucht naar Vancouver die ruim negen uur zal duren. We kijken een film (Jumper), lezen wat en luisteren naar muziek op de iPod. Bij het eten kunnen we dit keer kiezen uit Chicken or Beef. De maaltijden zijn allebei van Conimex en eerlijk gezegd heb ik wel eens een smakelijkere maaltijd in het vliegtuig gegeten. Natuurlijk gooi ik weer een vol glas cola om zodat mijn spijkerbroek, vest en het dekentje kletsnat zijn. Het dekentje is geen probleem, die ruil ik gewoon om. De broek en het vest boen ik schoon in het keukentje. Gelukkig besluit de gezagvoerder net op dat moment om de kachel hoog te zetten, dus alles is al snel weer droog.
De verzorging aan boord is verder goed bij de KLM, er is voldoende te drinken en we krijgen ook nog een lekker ijsje. De stewardessen zijn allemaal supervriendelijk. Het is wel een lange vlucht dus we zijn blij als om half vijf eindelijk de landing ingezet wordt.

Een beetje huiverig in verband met onze slechte ervaring twee jaar geleden in Detroit lopen we richting immigration. Maar onze angst blijkt ongegrond; de beambte is uitermate vriendelijk en na twee minuten mogen we al doorlopen. Geen ondervraging, geen vingerafdrukken of foto. Wat een verademing vergeleken met de USA.
Het duurt iets langer voor de koffers er zijn maar na twintig minuten hebben we ze alle drie te pakken.
Vervolgens moeten we wegens een interne verbouwing een enorm eind lopen naar Alamo om de huurauto op te halen. We zijn direct aan de beurt. We kunnen niet, zoals de voorgaande keren een auto uit een rij kiezen. We krijgen een Chrysler Pacifica mee waar we heel blij mee zijn. De auto heeft drie rijen stoelen waarvan we meteen de achterste rij omlaag klappen. Zo hebben we een zee van ruimte voor de bagage.

We rijden dwars door Vancouver naar ons hotel in North Vancouver. Dat is even wennen voor Ger, het is spitsuur dus druk. Gelukkig hebben we een goede routebeschrijving van Alamo meegekregen.
We rijden door Stanley Park en over de Lions Gate Bridge naar Capilano Road, waar het Best Western Hotel zich bevindt. De kamer is eenvoudig maar netjes. We frissen ons even op en lopen dan de hoek om naar Denny’s waar we onze eerste heerlijke hamburger eten.
Om negen uur zijn we weer op onze hotelkamer. We vallen om van de slaap, het is inmiddels ook zes uur Nederlandse tijd. Ik check de mail nog even en dan gaat het licht uit.

Amsterdam – Vancouver

Vandaag is het eindelijk zover. Na maanden van voorbereiding en voorpret gaan we op reis. Dit keer niet alleen naar de USA maar ook naar Canada. We hebben er enorme zin in.
Hoewel we vanmiddag pas vliegen staan we vroeg op om nog even de laatste schoonmaak- en opruimklussen te doen.
Ik leg nog even de laatste instructies neer voor onze zoon Nick die nu nog in Llorett de Mar verblijft met zijn vrienden, maar zondag weer thuiskomt. Aangezien hij bijna vier weken alleen thuis zal zijn, moet hij toch weten hoe de wasmachine en de droger werken, hoe vaak de planten water moeten hebben en dat hij regelmatig de w.c.moet boenen. Verder ligt de koelkast vol met hamburgers dus die redt zich wel.

Mijn broer Paul brengt ons om twaalf uur naar Schiphol waar we ondanks een geopende brug, al om half één aankomen.
We hebben via internet al ingecheckt dus hoeven alleen de koffers nog maar af te geven. We drinken nog even een Starbucks koffie met Paul en nemen dan afscheid.
Het boarden gaat vlot en tot onze verbazing hebben we ieder een eigen tv schermpje bij de stoelen. Een prettige verrassing. Een kwartier later dan gepland stijgen we op. We hebben een directe vlucht naar Vancouver die ruim negen uur zal duren. We kijken een film (Jumper), lezen wat en luisteren naar muziek op de iPod. Bij het eten kunnen we dit keer kiezen uit Chicken or Beef. De maaltijden zijn allebei van Conimex en eerlijk gezegd heb ik wel eens een smakelijkere maaltijd in het vliegtuig gegeten. Natuurlijk gooi ik weer een vol glas cola om zodat mijn spijkerbroek, vest en het dekentje kletsnat zijn. Het dekentje is geen probleem, die ruil ik gewoon om. De broek en het vest boen ik schoon in het keukentje. Gelukkig besluit de gezagvoerder net op dat moment om de kachel hoog te zetten, dus alles is al snel weer droog.
De verzorging aan boord is verder goed bij de KLM, er is voldoende te drinken en we krijgen ook nog een lekker ijsje. De stewardessen zijn allemaal supervriendelijk. Het is wel een lange vlucht dus we zijn blij als om half vijf eindelijk de landing ingezet wordt.

Een beetje huiverig in verband met onze slechte ervaring twee jaar geleden in Detroit lopen we richting immigration. Maar onze angst blijkt ongegrond; de beambte is uitermate vriendelijk en na twee minuten mogen we al doorlopen. Geen ondervraging, geen vingerafdrukken of foto. Wat een verademing vergeleken met de USA.
Het duurt iets langer voor de koffers er zijn maar na twintig minuten hebben we ze alle drie te pakken.
Vervolgens moeten we wegens een interne verbouwing een enorm eind lopen naar Alamo om de huurauto op te halen. We zijn direct aan de beurt. We kunnen niet, zoals de voorgaande keren een auto uit een rij kiezen. We krijgen een Chrysler Pacifica mee waar we heel blij mee zijn. De auto heeft drie rijen stoelen waarvan we meteen de achterste rij omlaag klappen. Zo hebben we een zee van ruimte voor de bagage.

We rijden dwars door Vancouver naar ons hotel in North Vancouver. Dat is even wennen voor Ger, het is spitsuur dus druk. Gelukkig hebben we een goede routebeschrijving van Alamo meegekregen.
We rijden door Stanley Park en over de Lions Gate Bridge naar Capilano Road, waar het Best Western Hotel zich bevindt. De kamer is eenvoudig maar netjes. We frissen ons even op en lopen dan de hoek om naar Denny’s waar we onze eerste heerlijke hamburger eten.
Om negen uur zijn we weer op onze hotelkamer. We vallen om van de slaap, het is inmiddels ook zes uur Nederlandse tijd. Ik check de mail nog even en dan gaat het licht uit.

Vancouver

Het is een kort nachtje geworden maar dat was te verwachten met negen uur tijdsverschil. Om één uur ’s nachts worden we wakker omdat Joyce rondloopt. Ze voelt zich niet lekker, ze is misselijk en heeft hoofdpijn. Een combinatie van vermoeidheid en de lange vlucht waarschijnlijk. Als ze eenmaal heeft overgegeven gaat het wel weer en valt ze in slaap.

Ik ontwaak om vier uur weer en ben klaarwakker. Na twee uur draaien in bed houd ik het maar voor gezien en ga douchen. Alles is nog in diepe rust dus besluit ik de laptop maar aan te zetten. Ik laad de foto’s op naar onze fotopagina, bekijk even de berichten op het AA forum en MSN even met mijn nichtje Sabine.
Om acht uur komen Ger en Joyce ook hun bed uit. Als ze klaar zijn gaan we ontbijten bij Denny’s.
Ger neemt een French Toast Slam, ik neem scrambled eggs en pancakes die ik deel met Joyce. Zij neemt er nog wat fruit en een schaaltje Cinnamon Apples bij. We zitten aardig vol, het is weer even wennen zo’n enorm ontbijt. Maar ja, dat scheelt ons weer een lunch vandaag.

Om half tien gaan we op weg naar Capilano Suspension Bridge. Dit is een hangbrug over een kloof. De brug heeft een lengte van 136 meter en hangt 70 meter boven de rivier. Het is nog heerlijk rustig en het park is leuk. Ik had gelezen dat de brug heel eng is, maar dat valt alleszins mee. Natuurlijk beleven we ook het “Treetop Adventure”, via allerlei loopbruggetjes en platforms loop je door de toppen van de bomen. Het is een leuke wandeling en we genieten van de mooie omgeving en de hoge dikke bomen. Het is nog helemaal niet druk, dus het was een goed idee om lekker vroeg op pad te gaan.

’s Middags rijden we met de auto naar Robson Street, de belangrijkste winkelstraat van Vancouver. Het is druk maar we vinden een plekje in een parkeergarage. Het is gezellig druk op straat. Er lopen veel trendy geklede Aziatische jongeren en ook een groot deel van het winkelpersoneel is Aziatisch. Op veel winkels zie je Japanse teksten staan.
We lopen wat rond, bekijken de etalages, kopen een Frappucino bij Starbucks en Joyce eet een crêpe bij een stalletje want ze valt om van de honger. Dan stuiten we op een winkel van Tommy Hilfiger. Daar kunnen we natuurlijk niet voorbijlopen zeker niet omdat er net een Sale is. Alles is 40 of 50% afgeprijsd! Ger slaat goed zijn slag met een paar overhemden en een polo. Voor Joyce kopen we ook een leuke polo en natuurlijk vergeten we Nick niet; voor hem nemen we een mooi T-shirt mee. Ik kan helaas niets leuks vinden, maar ach we hebben nog vier weken te gaan. Als we afgerekend hebben snellen we naar de parkeergarage want onze parkeertijd is bijna om.

We rijden naar Stanley Park, een enorm groot park. Het ligt op een schiereiland midden in Vancouver. Het park is vernoemd naar Lord Stanley, de voormalige gouverneur van Canada en werd oorspronkelijk bewoond door de Musquem en Squamish indianen. We parkeren de auto bij Prospect Point en nemen de gratis shuttlebus voor een rondje door het park. Dat is niet zo’n succes want de bus zit propvol. We kunnen alleen staan met onze hand hangend in een lus en die is net te hoog voor mij en voor Joyce. Dat is dus een pijnlijke aangelegenheid. Bij Second Beach stappen we uit. Hier is een groot zwembad direct aan zee, een speeltuintje en een klein strandje. Het is er gezellig druk, overal zie je fietsende, skatende, wandelende en zonnende mensen. Er hangt een heel relaxed sfeertje. We zitten een halfuurtje op een paar boomstammen op het strand en genieten van de zon en van de mooie omgeving. Dan stappen we weer in de shuttlebus.

Bij de beroemde totempalen stappen we uit, bekijken ze even en lopen naar een punt waar je een goed zicht hebt op de indrukwekkende skyline van Vancouver. Tenslotte nemen we de shuttle naar de plek waar we onze auto hebben achtergelaten en rijden terug naar North Vancouver. Aangezien het al half zes is en we tussen de middag niets gegeten hebben, vallen we om van de honger. We ontdekken een Earl’s restaurant naast Denny’s op Marine Drive en aangezien ik gehoord heb dat je hier lekker kunt eten besluiten we daar naar binnen te gaan. We krijgen een plaats op het terras. Het is gezellig druk en er schalt muziek uit de speakers. Er lopen heel veel serveersters rond,  jong, slank en mooi. Het eten is heerlijk. Ger eet een steak met patat en een groene salade, ik een steak met heerlijk gekruide mashed patatos en groene asperges. Alleen de pizza van Joyce valt een beetje tegen, die is droog. Als toetje nemen Ger en Joyce Sundae ijs en ik probeer de Coconut Cream Pie. En die is me toch lekker! Echt zalig!

Na het eten willen we nog naar de Walmart maar Joyce is doodop. Niet zo vreemd want het was een lange vermoeiende dag en we zijn nog niet gewend aan het tijdsverschil. Joyce gaat dus lekker naar bed en Ger en ik gaan naar de Walmart. We kopen een enorme koelbox en nog wat andere benodigdheden. Daarna rijden we snel naar het hotel waar we direct ons bed induiken.
Het was een vermoeiende maar leuke dag.

Vancouver

Het is een kort nachtje geworden maar dat was te verwachten met negen uur tijdsverschil. Om één uur ’s nachts worden we wakker omdat Joyce rondloopt. Ze voelt zich niet lekker, ze is misselijk en heeft hoofdpijn. Een combinatie van vermoeidheid en de lange vlucht waarschijnlijk. Als ze eenmaal heeft overgegeven gaat het wel weer en valt ze in slaap.

Ik ontwaak om vier uur weer en ben klaarwakker. Na twee uur draaien in bed houd ik het maar voor gezien en ga douchen. Alles is nog in diepe rust dus besluit ik de laptop maar aan te zetten. Ik laad de foto’s op naar onze fotopagina, bekijk even de berichten op het AA forum en MSN even met mijn nichtje Sabine.
Om acht uur komen Ger en Joyce ook hun bed uit. Als ze klaar zijn gaan we ontbijten bij Denny’s.
Ger neemt een French Toast Slam, ik neem scrambled eggs en pancakes die ik deel met Joyce. Zij neemt er nog wat fruit en een schaaltje Cinnamon Apples bij. We zitten aardig vol, het is weer even wennen zo’n enorm ontbijt. Maar ja, dat scheelt ons weer een lunch vandaag.

Om half tien gaan we op weg naar Capilano Suspension Bridge. Dit is een hangbrug over een kloof. De brug heeft een lengte van 136 meter en hangt 70 meter boven de rivier. Het is nog heerlijk rustig en het park is leuk. Ik had gelezen dat de brug heel eng is, maar dat valt alleszins mee. Natuurlijk beleven we ook het “Treetop Adventure”, via allerlei loopbruggetjes en platforms loop je door de toppen van de bomen. Het is een leuke wandeling en we genieten van de mooie omgeving en de hoge dikke bomen. Het is nog helemaal niet druk, dus het was een goed idee om lekker vroeg op pad te gaan.

’s Middags rijden we met de auto naar Robson Street, de belangrijkste winkelstraat van Vancouver. Het is druk maar we vinden een plekje in een parkeergarage. Het is gezellig druk op straat. Er lopen veel trendy geklede Aziatische jongeren en ook een groot deel van het winkelpersoneel is Aziatisch. Op veel winkels zie je Japanse teksten staan.
We lopen wat rond, bekijken de etalages, kopen een Frappucino bij Starbucks en Joyce eet een crêpe bij een stalletje want ze valt om van de honger. Dan stuiten we op een winkel van Tommy Hilfiger. Daar kunnen we natuurlijk niet voorbijlopen zeker niet omdat er net een Sale is. Alles is 40 of 50% afgeprijsd! Ger slaat goed zijn slag met een paar overhemden en een polo. Voor Joyce kopen we ook een leuke polo en natuurlijk vergeten we Nick niet; voor hem nemen we een mooi T-shirt mee. Ik kan helaas niets leuks vinden, maar ach we hebben nog vier weken te gaan. Als we afgerekend hebben snellen we naar de parkeergarage want onze parkeertijd is bijna om.

We rijden naar Stanley Park, een enorm groot park. Het ligt op een schiereiland midden in Vancouver. Het park is vernoemd naar Lord Stanley, de voormalige gouverneur van Canada en werd oorspronkelijk bewoond door de Musquem en Squamish indianen. We parkeren de auto bij Prospect Point en nemen de gratis shuttlebus voor een rondje door het park. Dat is niet zo’n succes want de bus zit propvol. We kunnen alleen staan met onze hand hangend in een lus en die is net te hoog voor mij en voor Joyce. Dat is dus een pijnlijke aangelegenheid. Bij Second Beach stappen we uit. Hier is een groot zwembad direct aan zee, een speeltuintje en een klein strandje. Het is er gezellig druk, overal zie je fietsende, skatende, wandelende en zonnende mensen. Er hangt een heel relaxed sfeertje. We zitten een halfuurtje op een paar boomstammen op het strand en genieten van de zon en van de mooie omgeving. Dan stappen we weer in de shuttlebus.

Bij de beroemde totempalen stappen we uit, bekijken ze even en lopen naar een punt waar je een goed zicht hebt op de indrukwekkende skyline van Vancouver. Tenslotte nemen we de shuttle naar de plek waar we onze auto hebben achtergelaten en rijden terug naar North Vancouver. Aangezien het al half zes is en we tussen de middag niets gegeten hebben, vallen we om van de honger. We ontdekken een Earl’s restaurant naast Denny’s op Marine Drive en aangezien ik gehoord heb dat je hier lekker kunt eten besluiten we daar naar binnen te gaan. We krijgen een plaats op het terras. Het is gezellig druk en er schalt muziek uit de speakers. Er lopen heel veel serveersters rond,  jong, slank en mooi. Het eten is heerlijk. Ger eet een steak met patat en een groene salade, ik een steak met heerlijk gekruide mashed patatos en groene asperges. Alleen de pizza van Joyce valt een beetje tegen, die is droog. Als toetje nemen Ger en Joyce Sundae ijs en ik probeer de Coconut Cream Pie. En die is me toch lekker! Echt zalig!

Na het eten willen we nog naar de Walmart maar Joyce is doodop. Niet zo vreemd want het was een lange vermoeiende dag en we zijn nog niet gewend aan het tijdsverschil. Joyce gaat dus lekker naar bed en Ger en ik gaan naar de Walmart. We kopen een enorme koelbox en nog wat andere benodigdheden. Daarna rijden we snel naar het hotel waar we direct ons bed induiken.
Het was een vermoeiende maar leuke dag.

Vancouver – Lillooet

Ook vanochtend ben ik om vijf uur alweer wakker. Ik blijf nog even liggen maar om zes uur sta ik toch maar op en zet de laptop aan. Ik laad de foto’s van gisteren op en check even de mail. Als Ger en Joyce om acht uur ook ontwaken zet ik koffie en thee, Ger smeert broodjes Nutella en we ontbijten rustig op de hotelkamer. We verdelen de gisteren gekochte kleding over de tassen, vullen de koelbox en laden de auto in. Dat is nog even puzzelen want de koelbox is wel erg groot, maar gelukkig past het allemaal prima.

Om half tien vertrekken we. Natuurlijk rijden we eerst helemaal verkeerd en staan zomaar ineens onder de kabelbaan van Grouse Mountain. Het ziet er uitnodigend uit maar daar hebben we vandaag helaas geen tijd voor. We rijden dezelfde weg terug en vinden dan wel de afslag naar Highway 1 West. Direct bij Horseshoe Bay beginnen de wegopbrekingen al. Deze weg, de Sea-to-sky highway, wordt klaargemaakt voor de Olympische Spelen in 2010 en dat is te merken. Aan het begin van de weg is het één grote bouwput. Gelukkig is het vandaag zaterdag dus er wordt niet gewerkt. Ik kan me voorstellen dat je doordeweeks veel oponthoud hebt op dit stuk. Dit neemt niet weg dat het een schitterende weg is. Links zien we de baai waar allerlei bootjes varen, voor ons zien we besneeuwde bergtoppen.

Om elf uur stoppen we even bij het plaatsje Squamish. Hier wil ik op zoek naar het Chieftain Hotel. Dit hotel is gebruikt in de serie “Men in Trees” die in Nederland op tv wordt uitgezonden. De serie speelt zogenaamd in Alaska maar is in werkelijkheid opgenomen in Vancouver en Squamish. Het hotel is snel gevonden maar stelt niet veel voor. Ik maak toch maar een paar foto’s als bewijs dat ik er geweest ben. Squamish is een leuk plaatsje met een gezellig winkelstraatje omringd door bergen. Er is ook een shoppingcenter waar we koffie, cappuccino en een hot chocolate voor Joyce halen. We kopen ook brood, kaas, Philadelphia en ham bij Nesters Food Market. Deze winkel moeten we onthouden, veel verse producten en lekkere verse broodjes. Ik weet niet wat het precies is maar ik voel me hier heel lekker. Lekker weer, schitterende bergen, vriendelijke mensen en een leuk klein plaatsje. Hier voelen we ons alle drie prettiger dan in de grote stad. We genieten tot nu toe van Canada, wat een heerlijk land!

We rijden verder richting Whistler. We stoppen even bij een schitterend view point bij Swift Creek en maken een praatje met een paar Duitsers die een foto van ons drieën maken. Wat is het hier mooi! De Duitsers vinden het maar vreemd dat we met de auto rondreizen en niet met de camper. Ze waren er van overtuigd dat alle Nederlanders in “Wohnmobile reisen”, ze zien ze in de zomer toch dagelijks over de Autobahn voorbijkomen.

Vlak voor Whistler stoppen we bij Brandywine Falls Provincial Park. Er staan picknickbanken bij de parkeerplaats en daar eten we lekker onze net gekochte broodjes op. We zitten heerlijk in het zonnetje en genieten. Het is intussen 28 graden geworden en er is geen wolkje te zien. Verzadigd lopen we naar de waterval. Het is maar vijf minuutjes lopen vanaf de parkeerplaats en de moeite waard. Een mooie waterval en omdat de zon er recht op schijnt hangt er een mooie regenboog onder. We lopen nog zo’n 200 meter door naar een ander uitzichtpunt. Vanaf hier heb je een mooi uitzicht op Daisy Lake.

Om even voor tweeën rijden we weer verder. We lopen ruim achter op schema maar ach, het is vakantie en het hotel voor vannacht is al geboekt. In Whistler aangekomen lopen we even rond en bekijken de winkels. Whistler is een wintersportplaats en heeft één van de grootste skigebieden van Noord- Amerika. Over twee jaar zal hier een gedeelte van de Olympische Spelen worden gehouden. De naam Whistler komt van het geluid dat gemaakt word door marmotten die in het gebied voorkomen. Het is een typisch wintersportplaatsje met heel veel winkels van de bekende dure merken. Het is heel druk, veel jongeren op mountainbikes, volledig bedekt met knie en armbescherming en dat in die warmte! Ook zie je veel mensen met ski’s op hun schouders, een raar gezicht nu het buiten 28 graden is. Maar als je met de kabelbaan omhoog gaat kom je in de sneeuw terecht en kun je uitgebreid skiën en snowboarden.
Whistler is wel leuk maar eerlijk gezegd heb ik het al snel gezien, het is me veel te toeristisch, te druk en te warm. Ger en Joyce vinden het wel leuk. We kopen nog een leuk vest voor Joyce en Nick bij Roots en gaan op zoek naar een ijsje. Helaas kunnen we die nergens ontdekken dus stappen we weer in de auto. Het is half vier en we moeten nog 135 km over een niet erg snelle weg.
In Pemberton tanken we en halen een ijsje bij McDonald’s. Net voorbij Pemberton lopen er ineens twee honden midden op de weg. Een kleintje loopt naar de kant net als de ons tegemoetkomende auto weer doorrijdt. Het hondje verdwijnt tot onze schrik onder de auto. Wonder boven wonder komt hij er aan de achterkant weer ongeschonden onder vandaan. Van schrik heb ik de arm van Ger bijna fijngeknepen.
Bij de volgende bocht lopen weer twee honden op de weg en vervolgens ook nog een oud vrouwtje. Gelukkig weten we ze allemaal veilig te passeren.
Het volgende stuk weg heeft hele steile hellingen van wel 13 %. Maar we zijn wel wat gewend van onze vakanties in Oostenrijk, dus daar draait Ger zijn hand niet voor om. De weg is erg slecht, vol met scheuren en kuilen. Dit gedeelte is ook een beetje saai, af en toe een mooi meer maar vooral heel veel bomen. Ook rijden we vlak voor Lillooet door hoge smalle dalen, daar krijg ik altijd een beetje een beklemmend gevoel van.

Eindelijk komen we bij ons hotel in Lillooet aan. We hebben het Goldpanner hotel geboekt, een simpel hotel en lang niet zo mooi als op het plaatje. De eigenaar is wel heel vriendelijk. (Er zit inmiddels een nieuwe eigenaar in en het heet tegenwoordig het Hotel De Oro). Lillooet is een ontzettend klein plaatsje en bestaat eigenlijk maar uit één straat. Er staan wel allemaal leuke karakteristieke houten huizen en winkels.

Ik heb nogal hoofdpijn en oorpijn dus we eten snel een hamburger bij A&W. Zelfs mijn kaak doet zeer en wel zodanig dat ik mijn mond niet ver genoeg open kan krijgen om de hamburger op te eten. Vermoedelijk heb ik dit overgehouden aan de vliegreis, dat nieuwe merk earplanes werkte blijkbaar niet zo goed.
Na de “maaltijd” rijden we terug naar het hotel en gaan lekker naar bed.

Lillooet – Clearwater

Ook vanochtend zijn we weer vroeg wakker. Ik heb helaas nog steeds hoofdpijn en oorpijn. Ger doet een poging om een stukje hard te lopen maar na een paar meter schiet het al in zijn kuit. Geen succes dus!
In de ontbijtruimte van het hotel is niet veel keus. Er is alleen geroosterd brood, jam, twee soorten cerials en bananen. Maar het is wel gezellig. We zitten aan een grote tafel waar ook een Canadees zit met zijn Thaise vrouw en haar zoon. We praten heel gezellig over allerlei dingen. De Canadees Harald is op jonge leeftijd geëmigreerd vanuit Noorwegen en woont nu de helft van het jaar in Canada en de andere helft in Chang Mai (Thailand). Aangezien wij over twee jaar waarschijnlijk op vakantie naar Thailand gaan geeft Harald ons zijn e-mail adres en nodigt ons uit om bij hem langs te komen als we toevallig in Chang Mai zijn.

Na het ontbijt gaan we om tien uur weer op pad. Het gedeelte tussen Lillooet en Pavilion is niet echt aantrekkelijk. Het is een eenzaam dor landschap met af en toe een ranch. Bij Marble Canyon aan Crown Lake stoppen we even bij een picknickplaats om iets te drinken. Wat een idyllisch plekje om met je camper te staan!  En wat een verschil met Nederland. Er staat hier gewoon in the middle of nowhere een hokje met een wc. Weliswaar gewoon met een gat in de grond maar de bril ziet eruit alsof hij net gepoetst is en er hangen twee rollen wc. papier.

Als we onze weg vervolgen wordt het landschap er niet echt mooier op. Het is nog steeds erg dor. Wel wat heuvelachtig en af en toe zie je een huisje. Je zult hier maar wonen! Ik denk dat veel mensen die hier wonen in de weekenden naar de her en der verspreide meertjes gaan. Daar zie je allemaal bootjes, caravans en trailerparken. Er ligt hier ook ongelooflijk veel rotzooi om de huizen heen. De tuinen liggen vol met afval en autowrakken. Ik zie zelfs een huis waar een stuk of tien oude wasmachines in de achtertuin liggen. Zo wil je toch niet wonen, waarom doen mensen dat? Zou het teveel moeite zijn om het even weg te brengen?

Tegen het middaguur arriveren we in Cache Creek. Een gehuchtje met een paar huizen en een pompstation. Hier tanken we gelijk maar even, halen koffie en een zak ijs voor de koelbox. We hebben hier ook voor het eerst weer bereik met de telefoon dus bellen we even met Nick die vandaag is teruggekomen uit Spanje. Heerlijk om weer even zijn stem te horen. We missen hem wel deze vakantie, we zijn gewoon niet helemaal compleet. Maar ja, jongens van bijna twintig gaan nu eenmaal liever met hun vrienden op vakantie dan met hun ouders.

Na Cache Creek wordt de omgeving iets groener. We rijden langs Tunkwa Lake, een mooi meer dat helaas ontsierd wordt door allerlei machines en schrootbedrijven langs de rand. Ook stoppen we even bij een viewpoint aan Kamloops Lake, een mooi langgerekt meer, waar allemaal bootjes op varen. Hier heb je een magnifiek uitzicht op het meer.|
In Kamloops stoppen we om te lunchen. We doen eerst een paar boodschappen bij Safeway. Wat een prettige winkel is dat toch. Ze hebben heerlijke verse producten zoals broodjes, salades, gegrilde kip en zelfs hele maaltijden. Wij gunnen ons nu echter geen tijd om een picknickplaats te zoeken want we hebben enorme honger. Dus halen we een tuna en een steaksandwich bij Subway die we ter plekke opeten.

Na Kamloops rijden we door bewoonder gebied. Het ziet er allemaal wat gezelliger uit. Overal zie je leuke huisjes, paarden en koeien. De Fraser River slingert zich door het dal. Overal wordt gesproeid, de farms hebben enorme sproei installaties. Er verschijnen wat meer wolken aan de hemel waaronder een paar hele donkere. Zouden we het droog houden? Het is nog steeds 31 graden dus er zou best wel eens een onweer los kunnen barsten straks. En inderdaad, bij het plaatsje Bariere begint het te regenen. Wel twee minuten lang….. Dan stopt het en breekt de zon weer door.

Aan het eind van de middag arriveren we bij ons hotel in Clearwater. We hebben een kamer geboekt in het Clearwater Valley Resort dat bestaat uit een KOA camping met een zwembadje en een hotelgedeelte. De kamers zijn in huisje van twee verdiepingen. Wij hebben een familyroom gereserveerd en zitten op de begane grond van één van de huisjes. Het ziet er heel leuk uit en de kamer is vrij ruim met een keukentje en een ruime wastafel. Voor het huisje staan twee stoelen en een picknicktafel.

Er zijn hier veel Nederlanders op de camping. Je herkent ze meteen aan de campers van Cruise America. Daar reizen de Amerikanen en Canadezen zelf niet in. Volgens mij reizen de meeste Nederlanders met een camper door Canada, niet met een auto zoals wij.
Als we ons geïnstalleerd hebben eten we een hapje in het restaurant van de camping. Daarna probeer ik de foto’s op onze fotosite te zetten maar dat gaat met een snelheid van ongeveer één foto per kwartier. Dat schiet ook niet op, dus ik stop er maar mee. Ook vanavond zoeken we weer vroeg ons bed op. We hebben dit keer veel meer last van jetlag dan anders. Zou het de leeftijd zijn?

Clearwater- Jasper

Het wil maar niet lukken om door te slapen dit keer. Om half 7 staan we op, douchen, pakken de tassen en gaan ontbijten in het restaurant van de camping.
Ger begrijpt het menu niet helemaal en bestelt blijkbaar iets raars. De serveerster vraagt nog “ are you sure? “ Als Ger bevestigend antwoord zegt ze “ you must be hungry”. Als de borden gebracht worden blijkt Ger twee porties French toast besteld te hebben. Dat zijn dus vier dikke plakken French toast plus een dubbele portie ham en scrambled eggs. Dat verklaart de hilariteit in de keuken!!

Om negen uur vertrekken we naar ons einddoel van vandaag Jasper National Park. De eerste honderd kilometers zijn vreselijk saai. Bomen, bomen en nog eens bomen met af en toe een glimp van de rivier. Bij Blue River halen we koffie en koek bij een pompstation. Het landschap wordt nu wat mooier. Er staan nog steeds heel veel bomen maar nu kun je in de verte de besneeuwde toppen van de bergen zien.

Van het volgende gedeelte ben ik een halfuurtje kwijt want ik val in slaap in de auto. Bij Valemount ben ik gelukkig weer wakker want het landschap is werkelijk prachtig. Overal rondom ons zien we bergen met nog een aantal besneeuwde toppen. We besluiten hier te lunchen en kopen verse broodjes en beleg in de supermarkt. We picknicken in een speeltuintje in het dorp waar een schattig hondje ons gezelschap houdt. Boven de bergen hangen inmiddels veel wolken. Ik hoop dat we het droog houden maar ben bang dat we Mount Robson niet helemaal te zien zullen krijgen. En inderdaad, als we daar aankomen is de top niet te zien. Misschien wel als we een uurtje wachten maar die gok nemen we maar niet. We krijgen vast nog wel meer moois te zien de komende dagen.

We rijden verder door een prachtige bergwereld langs het mooie groen-blauwe Moose Lake naar de Yellowhead Pass waar we de provincie British Columbia verlaten en Alberta binnenkomen. De klok gaat hier een uur vooruit. Bij de ingang van Jasper NP kopen we een toegangspas voor vier dagen voor $ 78. Veel geld maar hiermee draag je ook bij aan het onderhoud van de parken.
In Jasper aangekomen rijden we eerst even door naar Pyramid Lake en Patricia lake. Dat is maar tien minuutjes rijden en het is nu mooi weer. Dan hebben we dat in ieder geval gezien. Het zijn mooie blauwe meren. Bij Pyramid Lake liggen allerlei kleurige bootjes op het strandje. We lopen een beetje rond, ik maak wat foto’s en dan rijden we naar Pine Bungalows, ons logeeradres voor de komende twee dagen. Als we ons melden bij de receptie vertelt men ons dat er een beer op het terrein is. Er loopt een pad naar de rivier en daar slaapt de beer. Je kunt er gewoon langs lopen als je maar lawaai maakt, dan doet hij niets.
Ik denk dat we die beer maar lekker laten slapen!

De bungalows liggen heel mooi net buiten het plaatsje Jasper We hebben een nieuwe cabin geboekt. Er zijn twee slaapkamers en een badkamer, een eettafel en er zit ook een keukenblokje in. Voor het huisje is een veranda met een paar stoelen, een picknicktafel en een barbecue. Joyce gaat even op bed liggen en ik loop met Ger naar de wasserette. Na vijf dagen loopt de was al aardig op en nu we twee dagen op dezelfde plek blijven kunnen we dat mooi wegwerken. Ik moet namelijk een aantal kleren in het huisje te drogen hangen. Ik durf de meeste kleding niet in de droger te gooien want uit ervaring weet ik dat de T-shirts dan drie maten kleiner worden.

Als de was gedaan is gaan we een hapje eten in Jasper. We kiezen voor L & W, een familierestaurant en dat blijkt een goede keus te zijn. Ger en Joyce nemen een pizza en die is heel vers en heel dik. Ze smullen ervan. Ik eet heerlijke Spaghetti Bolognese. Als toetje kunnen we kiezen van een heel blad met taart. Ger en ik delen een punt Lemon Meringue Pie en Joyce eet haar vingers bijna op bij de appeltaart. Dat wordt morgen een balansdagje!

Voldaan lopen we nog even door Jasper, een klein toeristisch maar heel gezellig plaatsje. Joyce en ik krijgen vreselijk de slappe lach van alle melige teksten in de souvenirwinkeltjes. Ik heb besloten koelkastmagneetjes te gaan sparen dus de eerste aankoop wordt een magneetje van Jasper. We doen nog even een paar boodschapjes in de supermarkt en de dag is alweer om. Het was weer een lange dag.

Lake Maligne, Medicin Lake en Mount Edith Cavell

Het was onze bedoeling om vanochtend om een uur of acht te vertrekken. Helaas heeft Ger alles behalve zijn wekker op mountain time gezet dus worden we pas om acht uur wakker. Ach ja….
Het plan was om eerst naar Mount Edith Cavell te rijden maar in die richting zien we donkere wolken hangen. In de richting van Lake Maligne is de lucht helemaal blauw dus we gooien het schema om en gaan eerst naar het oosten.
Het is heel rustig op de weg, we zijn bijna alleen. Langs de weg wordt gewaarschuwd voor beren en caribou maar die houden zich schuil. Ze wachten waarschijnlijk op meer toeschouwers. We rijden helemaal door naar Lake Maligne. Het is een prachtig meer met helder blauwgroen water en mooie hoge bergen er omheen. Heel indrukwekkend. Het stikt er alleen van de muggen. Gelukkig zijn we voorbereid, ik heb een flacon Off! woods in mijn rugzak zitten. We spuiten ons helemaal in. Dat voorkomt niet dat de muggen op ons lijf gaan zitten, maar (op een enkele dappere na) prikken ze ons niet.
We wandelen een stukje langs het meer en genieten van de mooie vredige omgeving. Op het meer varen kleurige kano’s en een aantal mensen maakt een boottochtje naar Spirit Island, een klein eilandje op het meer. Wij gaan dat niet doen $ 47 per persoon is ons iets te gortig. Het meer is op zich niet heel bijzonder maar toch is alles bij elkaar prachtig; het meer, de mooie bergen, het rode botenhuis en de kleurige bootjes.

Op de terugweg maken we een kort stop bij Medicine Lake. Dit is een bijzonder meer. In de zomer vormt zich hier een meer van smeltwater. In de winter verdwijnt dit water weer via een stelsel van ondergrondse rivieren.
Als we weer verder gaan zien we langs de weg twee auto’s stilstaan. Dat betekent meestal dat er iets te zien is dus wij stoppen ook maar. En gelukkig maar want we krijgen een mooi schouwspel te zien. In een open ruimte tussen de bomen zo’n twintig meter van ons vandaan zit een black bear met twee jonkies. We kunnen ze heel goed zien. De moederbeer is druk bezig met planten eten terwijl de cubs heen en weer rennen en helemaal tot boven in de bomen klimmen. Het is een schitterend gezicht en we blijven een tijdje genieten. Wat een geluk dat we net langsreden! Helemaal blij zoeken we daarna een picknickplaats aan de rivier waar we onder een stralende zon onze broodjes opeten. Wat treffen we het toch met het weer. Vorige week heeft het hier vreselijk geregend en nu is het heerlijk weer.

Na het eten maken we een kleine wandeling in Maligne Canyon. Deze canyon bestaat uit 6 bruggetjes die door een smalle kloof lopen. Eerlijk gezegd vind ik het niet zo heel erg bijzonder, dit soort canyons heb ik in Oostenrijk veel mooier gezien (de zgn. schluchten). We houden het dan ook al snel voor gezien.
Weer terug in Jasper hangt er nog steeds een donkere lucht richting Mount Edith Cavell. We besluiten het er toch maar op te wagen en daar zijn we achteraf heel blij om. Wat een schitterende berg is dat zeg! De weg erheen is zo’n twintig kilometer, is heel smal en vol met kuilen en gaten. Maar aan het eind worden we beloond; Mount Edith Cavell is heel indrukwekkend. Hij maakt meer indruk op me dan Mount Robson, misschien omdat we er zo dichtbij staan.

We lopen de “ Path of the Glacier Trail" die ons via een enorm steil pad tot onder de Angel Glacier brengt. De trail eindigt bij een mooi diepblauw gletsjer meertje waar ijsschotsen in drijven. De omgeving is zeer indrukwekkend; doorzichtig blauwe ijsschotsen drijvend in een meertje met daarboven de indrukwekkende witte gletsjers. Adembenemend mooi! Het is aardig koud hier en het begint zachtjes te regenen, dus we lopen via een andere weg onderaan de heuvel terug naar de parkeerplaats. Langs de Cavell Road dalen we nog even over een heel steil pad af naar een bruggetje waar we een mooi uitzicht hebben over het Cavell Lake.
Net als we weer in de auto zitten begint het hevig te regenen en in Jasper aangekomen komt het met bakken uit de lucht, het dal hangt helemaal vol met donkere wolken. Een heel ander gezicht dan gisteren. Maar we mogen niet klagen, we hebben vandaag alles kunnen doen wat we van plan waren en de meeste tijd in een stralend zonnetje.

Geen restaurant vanavond, we eten brood met gebakken eieren in de cabin. We lezen wat en ik sorteer de vele foto’s van de afgelopen dagen. We hebben al een aantal dagen geen internet dus ik kan ze niet op de fotosite zetten. Jammer, want via deze site kunnen familie en vrienden ons een beetje volgen. Ik vermoed dat het pas in Amerika gaat lukken, de internet verbindingen zijn hier niet best in Canada. Als we naar bed gaan is het inmiddels al een weer een tijdje gestopt met regenen. Morgen rijden we de Icefield Parkway, dus laten we duimen dat het helder weer is.

Jasper – Icefields Parkway – Canmore

Het is koud vanmorgen maar wel met een aarzelend zonnetje. Het is nog wat heiig maar daaronder zien we een felblauwe lucht. We halen koffie en een lekker broodje bij de Bear’s Paw Bakery in Jasper. Het ruikt er heerlijk en ze verkopen heel lekker gebak en verschillende broodjes.
Om precies negen uur rijden we Jasper NP weer binnen. Het zonnetje schijnt, we zijn klaar voor de Icefields Parkway. Deze weg loopt van Jasper naar Lake Louise en wordt wel één van de mooiste routes van de wereld genoemd. De weg is 230 kilometer lang, er bevinden zich twaalf grote ijsvelden langs de route en er schijnen zo’n 600 gletsjers te zijn. De route leidt langs hoge bergtoppen, enorme watervallen en meren en ongerepte bossen.
Onze eerste stop is bij de Athabasca Falls, een machtige waterval. De zon schijnt net heel mooi op de waterval en het is een imponerend gezicht. Vlak na de watervallen staan een aantal geiten langs de weg. Deze Mountain Goats houden zich permanent op bij deze Goat Mineral Lick. De wanden bestaan namelijk uit mineralen die de geiten nodig schijnen te hebben.
We vervolgen onze route door een schitterend landschap. We rijden door uitgestrekte bossen met aan onze rechterkant de mooie lichtblauwe Athabasca River. Het volgende viewpoint is bij de Sunwapta Falls. Deze zijn iets kleiner dan de vorige waterval maar zeker zo mooi. Wat een kracht zit er in dat water, zoals het zich om de rotsen heen stort.

Hoe verder we rijden, hoe imposanter worden de bergen. Mount Kitchener is schitterend en heeft een enorm pak sneeuw boven op de top. Na elke bocht wordt het uitzicht mooier. We zijn zwaar onder de indruk. Wat een natuur! Bij The Columbia Icefield aangekomen maken we een steile wandeling naar de rand van de Athabasca gletsjer. Je mag er niet op zonder gids maar Ger doet toch een paar stappen en zakt meteen met zijn schoen in de blubber. Dus een goede raad; stap niet met witte schoenen op de gletsjer, daar krijg je spijt van. De gletsjer is mooi maar ik had hem groter en imposanter verwacht. Dat krijg je als je al allemaal foto’s gezien hebt, dat geeft toch een geflatteerd beeld soms. Een aantal gletsjers die we zijn tegengekomen vond ik mooier dan deze.

We rijden verder over de Icefields Parkway en arriveren in Banff National Park. Ook hier rijden we weer tussen de hoge bergtoppen. Het is gelukkig niet zo heel druk op de weg dus we kunnen er heerlijk van genieten. Tussen de middag vinden we een geweldig plekje aan een meertje waar we lekker picknicken in het zonnetje. Zoals me wel vaker gebeurt gooi ik mijn zojuist ingeschonken beker cola om en kan met een stapel servetten aan de gang om de vloeistof van de houten tafel te verwijderen. Als we verder rijden ontvouwt zich weer een schitterend panorama voor onze ogen. Wat is dit mooi! Bij elke bocht ontsnapt er weer een “wauw” aan onze lippen. Ook Waterfowl Lake is een plaatje met zijn felblauwe water maar Peyto Lake slaat alles. Wat een kleuren, het lijkt wel of het niet echt is. We lopen 400 meter naar Bow Summit. Het pad gaat steil omhoog en dat is killing voor mijn hielen. Maar gelukkig staan er om de 100 meter zuilen met informatie, zodat ik bij elke zuil, quasi geïnteresseerd in de teksten, even uit kan puffen. De laatste dagen heb ik toch, voor iemand met mijn conditie, een aardig stukje gewandeld.

Het is bijna vier uur als we bij Lake Louise Village aankomen. Er valt niet echt veel te beleven, maar we vinden er wel koffie en een ijsje. Dan rijden we het laatste gedeelte naar Canmore. We hebben een kamer voor twee nachten geboekt in het Bow Valley Motel. Het is een eenvoudig motel maar het ligt midden in Mainstreet. De kamer valt heel erg mee, veel mooier dan we verwacht hadden. Het is een ruime kamer met drie zitstoelen, een eettafel en een keukentje met koelkast, oven en magnetron. Er is één slaapkamer en in de huiskamer is een bed dat op een kast lijkt maar die je uit kunt klappen. Hier slaapt Joyce. Het uizicht vanaf de kamer is aan alle kanten heel mooi. We halen even boodschappen bij de Safeway en gaan dan een hapje eten bij de Grizzly Paw Brewery direct naast het motel. Het is een leuk restaurant met verwarmd terras. Omdat het heel druk is krijgen we boven een plaatsje. Het eten is heerlijk en de bediening heel erg vriendelijk. Een aanrader wat ons betreft. Terug in het motel kijken we nog even t.v. en gaan dan lekker slapen. Het was een vermoeiende maar heerlijke dag.

Lake Louise, Lake Moraine, Johnston Canyon en Banff

Heerlijk geslapen vannacht. Ik hoorde wel af en toe de trein langskomen maar dat kwam omdat we het raam open hadden staan. Na het ontbijt halen we een lekker cappuccino bij Starbucks en later dan de bedoeling was vertrekken we naar Lake Louise en Moraine Lake. We hebben namelijk gelezen dat het hier enorm druk kan zijn en dat je er zo vroeg mogelijk heen moet gaan.
Eenmaal aangekomen bij Lake Louise valt de drukte gelukkig mee en is er voldoende parkeerruimte. Lake Louise is heel erg mooi. Groenblauw water met besneeuwde toppen op de achtergrond en daar boven een strakblauwe lucht. Adembenemend!

We kijken even rond, maken heel veel foto’s en rijden dan de 14 kilometer naar Lake Moraine. Helaas komen we hier wel op een iets te laat tijdstip. Alle parkeerplekken zijn vol. Na een paar rondjes te hebben gereden is Ger brutaal en parkeert de auto bij het Lake Hotel. Er staat wel een bord “hotel guests only” maar we nemen de gok. Er is voldoende ruimte dus we nemen niet de plek van een ander in. Moraine Lake is kleiner dan Lake Louise maar zeker zo mooi. Je staat dichter bij de bergtoppen aan het meer waardoor ze veel hoger lijken. Ook dit water is fel groenblauw. Ongelooflijk mooi.
Ik maak een heleboel foto’s maar ben daarbij iets te overmoedig. Bij het klimmen over een boomstam valt mijn dure zonnebril in het water. Ik kan er net niet bij maar gelukkig is Ger zo lief om voor mij in het ijskoude water te stappen en de zonnebril op te vissen.

We wandelen een klein stukje langs het meer maar Joyce heeft last van haar enkel die ze gisteren bij Mount Edith Cavell verzwikt heeft. Dus stappen we maar weer in de auto en rijden richting Banff. Maar dit keer nemen we niet de doorgaande weg (1) maar de Bow Valley Parkway (1a). Deze weg loopt parallel aan de Highway 1 maar is veel mooier. Er mogen hier geen vrachtwagens komen en je mag maar 60 kilometer per uur rijden. De kans dat je hier wild tegenkomt is ook veel groter omdat er geen hekken staan.

Bij Baker Creek houden we een sanitaire stop en nu we toch gestopt zijn picknicken we ook gelijk maar. Met het buikje vol rijden we door. Als we een bocht om rijden zien we weer een paar auto’s stil staan. Daar is vast iets aan de hand. En inderdaad; op de helling loopt een beer. In een groene wei is hij heerlijk bloemetjes aan het eten. We blijven een tijdje kijken en ik maak foto’s. Dan lopen een paar mensen gewoon de helling op richting de beer. Een man die naast ons staat en met een enorme telelens foto’s aan het maken is wordt heel kwaad. Niet omdat hij bang is dat deze mensen aangevallen worden maar volgens hem is het gevaarlijk voor de beer. Als beren wennen aan mensen worden ze gevaarlijk en dan moeten ze verplaatst of gedood worden. Volgens hem beseffen veel mensen dat niet.

Onze volgende doel is Johnston Canyon. Door deze canyon loopt een waterval. Je loopt door de kloof via boardwalks en looppaden. We lopen naar de Upperfalls, een hike van 2,7 kilometer. Dat klinkt vrij simpel maar de route is vrij pittig. Er zitten enorm steile stukken tussen en dat is voor mij vrij zwaar en soms ook pijnlijk. Ik ben dus ook heel trots op mezelf als ik eindelijk boven ben en natuurlijk ook op Joyce omdat ze best wel last van haar enkel heeft. Dat hebben de dames toch maar mooi gedaan! We worden dan ook beloond met een bordje: “Congratulations! This is the end of the Johnston Canyon Trail. You have hiked 2,7 kilometres and gained 120 metres in elevation.” De totaal 5,4 kilometer hebben we gelopen in ongeveer twee uur inclusief fotostops en uitpufmomenten. Het is een mooie canyon, niet spectaculair maar leuk voor een pittige wandeling.

In het plaatsje Banff parkeren we de auto. Het is inmiddels al weer 22 graden en we lopen al weer een tijdje in korte broek. Wat boffen we toch weer met het weer. Ook vandaag weer zonnig en een mooie blauwe lucht met maar een paar wolken. Van het plaatsje Banff zijn we niet erg onder de indruk, het is erg toeristisch en druk. Van ons hoeft het niet, Canmore is veel knusser en gezelliger. Wel hebben we inmiddels enorme honger, het is al zes uur, dus we blijven in Banff om een hapje te eten bij één van onze favoriete restaurant Earls. Het eten is weer heerlijk! Ik neem de Indiase Curry met naanbrood en dat smaakt prima. Ik wil eigenlijk geen toetje maar Joyce maakt me opmerkzaam op het feit dit de laatste keer is dat ik de Coconut Cream Pie kan eten want in Amerika vind je geen Earls. Die laatste kans kan ik natuurlijk niet laten liggen dus ik smul even later weer van dit heerlijke toetje. Als we weer terugrijden naar Canmore regent het hard maar als we bij ons hotel zijn is het alweer droog. We komen er nu pas achter dat we gewoon internet hebben op de kamer, de code lag in de la van de slaapkamer. Lekker slim hoor! We internetten allemaal nog even voor we naar bed gaan.